Mga Panuntunan ng Islam

Khalid Evaristo

Isa sa mga bagay tungkol sa Al-Ghaib na kung saan tayo’y likas na naniniwala kahit hindi malirip ang kanilang kalikasan ay ang kaluluwa. Kung ang paniniwala sa Al-Ghaib ay hindi matatamo, ang tao ay mawawalan ng maraming pangunahing paniniwala sa kanyang pananampalataya. Mawawalan siya ng paniniwala sa Allah, sa kanyang mga Anghel, sa Huling Araw at iba pang bagay na Al-Ghaib. Ang paniniwala sa Al-Ghaib ay sadyang mahalaga na itinuturing ng Allah na isa sa mga natatanging katangian ng mga taong may takot sa Allah. Ang Allah ay nagsabi:

“Ito ang Aklat (Qur’an). Walang alinlangan, naririto ang tunay na patnubay sa mga may takot sa Diyos. Na naniniwala sa Al-Ghaib, nagdarasal, at gumu- gugol mula sa Aming ipinagkaloob sa kanila.” [Qur’an 2:2-3]

Ang Kahulugan at Diwa ng Islam

Ang kahulugan ng Islam ay pagsuko at pagsunod sa mga kautusan ng Allah nang walang pagtutol. Ito ang tunay na diwa ng Islam. Sa pagsunod sa Allah - (Ang Lumikha) at pagtalima sa Kanyang mga kautusan, ang Muslim ay nakikiisa sa sandaigdigan na kung saan siya nananahanan, sapagka’t ang lahat ng bagay sa daigdig ay sumusunod sa kautusan ng Allah.

Isang matibay na katotohanang ang lahat ng bagay sa daigdig ay sumusunod sa isang panuntunan at di-nababagong batas na kung saan sila sumusunod; ang araw, ang buwan, ang mga bituin, ang gabi, ang maghapon, ang lupa, ang mga puno, at ang mga hayop; ang lahat ay sumusuko sa isang panuntunang itinalaga ng Allah sa lahat ng bagay. Maging ang mismong tao, kapag isinaalang-alang ang kanyang pisikal na pangangatawan, ang kanyang panganga-ilangan ng tubig at pagkain, init, hangin, sinag ng araw, pahinga o tulog, makikitang siya ay sumusuko sa isang batas na kung saan siya ay walang pagpipilian katulad ng ibang nilalang.

Ang malawak na batas na ito na kung saan sumusuko ang lahat ng bagay ay itinakda ng Allah - ang Kataas-taasang Hari, na kung Kanino nabibilang ang paglikha at paghahari. Ang lahat sa sanlibutan maging ang nasa langit at lupa ay sumusuko nang kusa sa Lumikha, ang tanging Haring kayang gawin ang bawa’t naisin.

Sa dahilang ang kahulugan ng Islam ay pagsuko at pagsunod nang walang pagtutol, ang Islam sa ganitong pananaw ay siyang pananampalataya ng sandaigdigan. Ang tao, sa kahulugan nito, ay hindi naiiba sa ibang mga nilikha. Ang Allah, na siyang lumikha at tagapanustos, ay nagbigay sa tao ng kalayaang pumili. Ipinakita sa tao ang landas ng patnubay at landas ng pagkaligaw sa pamamagitan ng mga Sugo na Kanyang ipinadala sa sangkatauhan sa mga nakaraang panahon; at ang huli sa kanila ay si Propeta Muhammad(SAS). Magkagayon, sinumang kusang-loob na tumahak o pumili sa landas ng patnubay at tupdin ang mga tungkuling itinakda sa kanya, at umiwas sa mga ipinagbabawal, siya ay magiging tunay na Muslim. At sinumang pumili sa pagtahak sa ligaw na landas, nagpapabaya sa mga gawaing pagsamba, at gumagawa ng mga ipinag- babawal, magkagayon siya ay isang di-nananam-palataya. Bawa’t isa sa kanila ay tatanggap ng paglilitis sa Takdang Araw na makakaharap niya ang kanyang Rubb, kapag ang talaan ng kanyang mga gawa ay ilalantad.

Ang Allah ay nagsabi:

“Kaya’t sinumang gumawa ng mabuti na katimbang ng langgam ay makikita ito, at sinumang gumawa ng masama na katimbang ng langgam ay makikita ito.” [Qur’an 99:7-8]

Sa mga biyayang ipinagkaloob ng Allah sa tao, ang kalayaang pumili ay isa sa mga pinakadakila.

Pagka-tapos ipamahala sa kanya ang kalupaan, ang dagat, ang gabi at araw, ipinag-utos ng Allah sa tao na sambahin lamang Siya. At ipinagbawal sa kanya ang pagbibigay katambal sa Kanya. Bilang kabayaran, ipinangako naman sa kanya ang masaganang gantimpala sa kanyang pagsunod. Ang ilan sa mga pangakong gantimpala ay ang mga sumusunod:

1) Pagpapahintulot sa tao na makinabang sa mga Tanda (nilikha) ng Allah na nangagkalat sa buong sandaigdigan. At ito ay nagpapatunay sa katotohanang ang Allah ay siyang tanging tunay na Diyos na nararapat sambahin.

2) Ang kakayahang mamuhay nang malaya sa mundong ito, at gawing malinis ang kanyang pamumuhay. Ang Propeta (sas) ay nagsabi:

“Kay inam ng pamumuhay ng isang nananampalataya. Ang lahat ng kanyang pamumuhay ay nagdudulot ng kabutihan. Kung nasa mabuting kalagayan, siya ay nagpapakita ng pasasalamat sa Allah at ang ganitong reaksiyon ay mabuti para sa kanya. At kung nakararanas ng pagsubok, ito’y kanyang pinagtitiisan, at ito naman ay mabuti para sa kanya. Angkop lamang ito sa isang nananampalataya.”

Nababatid ng nananampalataya na ang kanyang tungkulin dito sa mundo ay sumamba lamang sa Allah. Nilikha ng Allah ang tao at Jinn upang sumamba lamang sa Kanya. Walang pangangailangan ang Allah mula sa kanila, ni hindi Siya humihingi ng anuman mula sa kanila, bagkus Siya ang Tagapanustos, ang Makapangyarihan.

Nalalaman din ng isang nananampalataya na maka-kaharap niya ang Allah sa Araw ng Paglilitis. Batid din niya na siya’y lumitaw sa mundo sa pamamagitan ng Salita ng Allah na lumikha sa kanya, pinagyaman at iginawad sa kanya ang Kanyang mga Biyaya; nakikita man o hindi; at inilagay sa kanyang pamamahala ang lahat ng iba pang nilikha para sa kanya. Ang Allah ay nagsabi:

“Hindi kung ano ang nasa daigdig; at iginawad Niya sa inyo nang masagana ang Kanyang biyaya maging ito ay nakikita (nakalantad) o nakatago”. [Qur’an 31:20]

At sinabi ng Allah:

“Ang Allah ay Siyang lumikha ng baka para sa inyo upang inyong masakyan ang iba at kainin ang karne ng iba sa kanila.” [Qur’an 40:79]

“Ang Allah ay Siyang lumikha ng mga kalangitan at kalupaan, na Siyang nagpatulo ng tubig mula sa kalawakan, at nagbigay ng mga prutas bilang panustos sa inyo; at Kanyang ginawang kapaki-pakinabang sa inyo ang mga barko upang madaling maglayag sa pamamagitan ng Kanyang pahintulot, at Kanyang ginawa ang mga sapa para sa inyong kapakinabangan.” [Qur’an 14:32]

At ang Allah ay nagsabi:

“Hindi ba ninyo nakikitang ipinamahala sa inyo ang lahat ng bagay sa daigdig?” [Qur’an 22:65]

3) Batid ng Muslim na ang kanyang buhay sa mundong ito ay hindi habang panahon bagkus ito’y pansamantala lamang tungo sa walang-hanggang buhay, at isang himpilan na kung saan nakahanda ang mga panustos na kailangan niya sa isang paligsahang kanyang gagampanan upang makamit ang kasiyahan ng Allah.

Kaya naman, ikinasisiya ng Muslim ang anumang uri ng panustos na nakalaan sa kanya sa mundong ito dahil batid niyang ang panustos na ito ay panandaliang bagay lamang.

4)Matatamo ng nananampalataya ang kasiyahan ng Allah sa Araw ng Paghuhukom, ang tanging paraan upang makapasok sa Jannah (Paraiso) at matakasan ang Apoy.

Ang Allah ay nagsabi:

“Sinumang inilayo sa Apoy, at ipinasok sa Jannah (Paraiso) ay tunay na nakamit ang tagumpay, at ang buhay sa mundong ito ay isang mapanlinlang-aliw lamang”. [Qur’an 3:158]

Matapos ang maikling paunang salitang ito, maaaring nais ninyong malaman nang higit pa ang Islam - ang tanging relihiyong tatanggapin ng Allah. Ang relihiyon sa paningin ng Allah ay Islam:

“Sinumang maghangad ng relihiyon bukod sa Islam, ito ay hindi tatanggapin sa kanya; at sa kabilang buhay isa siya sa mga talunan.” [Qur’an 3:85]

Ano ang paraan upang malaman ang mga Kautusan ng Allah at Kanyang mga Batas?

Kahit gaano pa kalakas ang kakayahan, pang-unawa o talinong iginawad sa tao, hindi niya kailanman malalaman ang mga itinakdang batas ng Allah, at ang Kanyang mga panuntunan, mga kautusan, o ipinag-babawal kahit gamitin pa niya ang mga naturang katangian. Kung ang tao ay hindi nababatid ang nasa isip ng iba maliban lamang kung sabihin ng huli ang kanyang iniisip, papaano pa kaya malalaman niya ang layunin ng Allah - ang Lumikha ng sanlibutan? Samakatuwid, hindi makakayanan ng sinuman na gumawa ng mga batas para sa mga nilikha maliban lamang sa kanilang Tagapaglikha, ang Isang naka-babatid kung ano ang nasa kanilang kaisipan, kung ano ang makabubuti sa kanila at kung ano ang tama nilang kalalagyan sa kasalukuyan at sa hinaharap. Tanging sa pamamagitan lamang ng mga banal na kapahayagan na ibinigay ng mga Sugo sa tao na nagpaliwanag sa mga layunin ng Allah at ang mga pamamaraan kung paano makamit ang kasiyahan ng Allah. Ang huli sa mga Sugong ito ay si Muhammad (SAS) ang anak ni Abdullah mula sa angkan ng Hashimite.

PAGKILALA SA MGA SUGO

Inyong nalaman na ang mga Sugo ay mga taong may tungkuling iparating ang mga Batas at Kautusan ng Allah. Ano ang mga pamamaraan upang makilala ang mga Sugo at malaman ang mga katibayan ng kanilang pagiging tunay na Sugo?

Mga Katibayan ng Pagkatotoo ng mga Sugo

Sa sandaling magkaroon ng katibayan, nararapat lamang kilalanin ang kanilang pagka-Propeta. Ang ilan sa mga katibayan upang patunayan ang kanilang pagiging Sugo ay:

1)Hindi nila hinahangad ang anumang bagay para sa sariling kapakanan, bagkus hinahangad ang mga bagay para sa kapakanan ng mamamayan sa pamamagitan ng pagbibigay-babala sa tao laban sa anumang maaaring makapagbigay pinsala sa kanila.

2) Ang mga sinabi ng mga Propeta sa tao tungkol sa di-nakikitang daigdig, walang sinumang maka-lirip nito sa pamamagitan ng kanilang talino. Magkagayunma’y laging nagpapatunay ang mga aktual na nangyayari tungkol sa kanilang mga tinuran.

3)Ang bawa’t Sugo ay ginawaran ng mahimalang tanda na hindi kayang tularan o pasubalian ng tao. Si Nuh (Noah), bilang halimbawa, ay hinamon ang kanyang lahi na patayin siya, subali’t hindi nila ito kayang gawin, kahit pa man din siya ay nakahalubilo nila nang walang bantay at siya’y napaligiran ng poot ng mga di-nananampalataya. Gayundin ang angkan ni Ibrahim (Abraham) at ni Hud, sila ay hindi nila kayang saktan. Tinulungan ng Allah, Ang Kataas-taasan, si Musa (Moises) na gawing ahas ang kanyang tungkod sa anumang oras na nais ni Musa. Samantalang si Issa (Jesus) ay pinagaling ang bulag at ketongin at binuhay ang patay sa pahintulot ng Allah. Si Muhammad (SAS) ay tinanggap ang dakilang Qur’an. Kung isaalang-alang na siya ay hindi nakapag-aral at hindi kailanman sumailalim sa pagtuturo ninuman, magkagayon ma’y hindi nakayanan ng kanyang angkan na gumawa ng isang aklat na katulad ng Qur’an sa kabuuan nito, ni hindi sila nakasulat ng sampung kabanatang katulad nito. At sa dakong huli, hinamon sila ng Allah na gumawa kahit isang kabanata na lamang katulad ng alin man sa Qur’an, subali’t hindi nila kaya ang hamong ito. Kailanman ay hindi nila magagawa ito. Ang Allah ay nagsabi:

“Kung ang sangkatauhan at Jinn ay magkatipon-tipon upang gumawa ng katulad nitong Qur’an, hindi nila makakayanang gawin ito - kahit magtulungan pa sila sa isa’t - isa”. [Qur’an 17:88]

Nagpadala ang Allah ng Sugo sa bawa’t bansa, at Kanyang ginawaran ng himala na angkop sa kali-kasan ng kanyang lahi. At sa dahilang nagpadala ang Allah ng Sugo nang may mensahe ukol sa tanging bansa at sa dahilang ang mga mensahe ay hindi mga pinal o permanente, ang mga mensaheng ito ay nawala o kumupas kaalinsabay ng pagpanaw ng mga lahing kung kanino ito ipinadala. Subali’t ang mensaheng ipinadala kay Propeta Muhammad (SAS) ay panghuli at walang-hanggan. Ang mga himala ng mga naunang Sugo ay pangkaraniwan nang likas na makalupa. Datapwa’t, ang Qur’an ay isang pang-kaisipan at pang-agham na himala, kaya naman ito ay akma sa talino ng tao sa lahat ng panahon.

Ngayong nabatid ang mga paraan upang makilala ang Deen (pamamaraan ng buhay) ng Allah - ang Islam, - anong Islam naman ang tinatanggap ng Allah at kung ano ang Kanyang tatanggapin mula sa Kanyang mga alipin? Pag-aralan nating masinsinan ang detalye ng Islam. Katulad nang inyong natunghayan, ang kahulugan ng Islam ay pagsuko sa kalooban ng Allah nang may pagkamasunurin. Ang kahulugan nito ay pagsamba sa Allah lamang, na hindi nagbibigay ng katambal sa Kanya. Ang Islam ay kinapapalooban ng mga rituwal at gawa na ginagampanan ng tao dahil sa pagsunod sa Allah. Ito ay naaayon sa mga mensahe ng mga Sugo - ang huli sa kanila ay si Propeta Muhammad (sas). Ang mga batas at panuntunan ni Propeta Muhammad (sas) ay nagbigay-wakas sa mga naunang banal na batas. Ang anumang batas na sumasalungat sa kanyang batas ay walang-saysay sapagka’t sumasalungat ito sa pang-wakas at permanenteng batas ng Allah.

Ang mga ritwal na ito ay nagpapakita ng Eeman (pananampalataya) sa puso ng nananampalataya, sapagka’t anuman ang nababatay sa pananampalataya at katiyakan maging lantad man o lihim, ay tunay na Deen (pananalig) sa Islam. Ang Islam ay siyang paraan upang makamit ng tao ang kasiyahan ng kanyang Rubb - ang kanyang Tagapaglikha. Ito rin ang paraan ng kaligtasan na magpapalaya kaninuman mula sa kaparusahan sa Araw ng Pagbabangong-muli.

ANG ISLAM AY BATAY SA LIMANG HALIGI

1. Ang Pagpapahayag ng Pananampalataya: La Ilaha Illallaah wa Muhammad Rasullullaah (Walang tunay na diyos na dapat sambahin maliban sa Allah, at si Muhammad ay Sugo ng Allah).

Ang pangangailangan ng pagsaksing ito ay ang pagsuko at pagpapahayag na ang Allah ay bukod tanging tunay na Diyos, na ang lahat ng ibang sinasamba ay mga huwad na walang kakayahang magbigay pinsala o kabutihan, at sila’y walang karapatang sambahin.

Ang Allah ay Siyang Hari na may layang pairalin ang takbo ng sanlibutan. Ang tao ay nararapat mamahala ayon lamang sa mga takdang batas at kautusan ng Allah.

Nararapat lamang sumangguni ang tao sa Aklat ng Allah tungkol sa kanilang hidwaan at takbo ng kanilang pamumuhay. Maliban sa mga batas ng Allah, anumang pagpapasiyang nauukol sa batas ay batay sa kamangmangan na nagdudulot ng pang-aapi at pagkaligaw. Ang lahat ng pinahihintulutang mga gawaing pagsamba ay nara-rapat na ialay lamang sa Allah.

Ang ilan sa mga kinakailangan sa Pagpapahayag ng Pananampalataya ay ang pagbabawal sa sinumang magpatirapa o yumuko sa kaninuman o manalangin sa iba upang matamo ang kanyang pangangailangan - sapagka’t tanging ang Allah lamang ang may kakayahang magbigay sa panga-ngailangan ng tao.

Hinggil naman sa mga kinakailangan sa pagpapahayag: Muhammadan Rasullullaah (Si Muhammad ay Sugo ng Allah), ito ay nanganga- ilangan ng pagtanggap na si Muhammad ay tunay na Sugo ng Allah. Ang pagpapahayag na ito ay pagtanggap sa kanyang pagkamatapat at perpekto sa lahat ng bagay na kanyang sinabi tungkol sa Allah - (Ang Dakila), maging tungkol sa nakaraan, sa hinaharap at sa di-nakikita. Sapagka’t lahat ng kanyang sinabi ay mga pahayag mula sa Allah.

Isang tungkulin na dapat tupdin ang kanyang kautusan at umiwas sa kanyang mga ipinagba- bawal, sapagka’t ang pagsunod sa kanya ay tunay na pagsunod sa Allah. Ang Propeta (sas) ay isinugo ng Allah upang ipahayag ang Kanyang mensahe - batas at kautusan. Kaya naman, hindi pinahihintulutang suwayin ang Sugo (SAS) sapagka’t ang pagsuway sa kanya ay nangangahulugan ng pagsuway sa Allah.

2. As-Salaah:

Ang Salaah (pagdarasal) ay pangalawang haligi ng Islam. Ito ay nagsisimula sa pagpapadalisay ng katawan at nagwawakas sa pagpapadalisay ng kaluluwa. Ginagampanan ito nang limang ulit sa loob ng maghapon at magdamag. Maituturing ang Salaah bilang pagpapalakas na sadyang kailangan ng tao sa mga sandaling nakakalimot siya sa kanyang Rubb. Upang ibalik muli ang kasunduan sa kanyang Rubb, ang unang gagawin ng tao bilang simula ng kanyang araw ay ang pagdarasal. Ang unang pagdarasal sa maghapon ay nagsisi-mula sa bukang-liwayway at winawakasan sa paglubog ng araw.

Sa pagtatrabaho sa unang kalahati ng maghapon, ang pagkalimot ay kadalasang nangyayari sa tao. Kaya naman ang pagdarasal ng Duhur, (ilang sandali matapos ang tanghaling tapat) ay darating, na kung saan ang Muslim ay muling magpapa-kadalisay, at ibalik na muli ang ugnayan sa kanyang Rubb upang humingi ng tulong, habag at tagumpay sa buong buhay, at patawad sa kabilang buhay upang linisin ang kanyang kasalanan at pagkakamali. Sa ganito ginagampanan ng tao ang pagdarasal mula sa isa hanggang sa panglima hanggang sa makaharap niya ang kanyang Rubb.

Ang Sugo ay nagsabi:

“Isaalang-alang ang dumadaloy na batis sa inyong pintuan (tarangkahan) na kung saan kayo ay naliligo ng limang ulit maghapon. May matitira pa kayang dumi sa katawan? Sila ay sumagot, ‘tiyak na wala na’. Siya’y nagsabi: ‘Gayundin ang limang ulit na pagdarasal na sa pamamagitan nito’y nililinis ng Allah ang kasalanan.”

Ang pagdarasal sa loob ng Masjid ay nagpapanatili ng malakas na ugnayan sa isa’t isa sa kalagayang pagkakapatiran, at ito ay nagpapaunlad ng pag-mamahal at habag. Ang pagdarasal ay naglalayo sa tao mula sa malalaswa at masasamang gawain. Tumutulong din ito sa isang alipin sa pang-araw-araw niyang pamumuhay.

Ang Allah ay nagsabi:

“At hanapin ang tulong (ng Allah) sa pamamagitan ng pagtitiis at pagdarasal.” [Qur’an - 2:45]

3. As-Zakat:

Ang Zakat ay pangatlong haligi ng Islam. Ito ay isang pinansiyal na gawaing pagsamba na itinakda sa natitirang tangang kayamanan sa isang taon. May itinakdang bahagi sa bawa’t yaman o ari-arian na dapat ipamigay sa mga mahihirap upang matulungan sila sa kanilang pangangailangan.

Isinasakatuparan ng Zakat ang pangangailangan ng mahihirap, pinadadalisay nito ang nagbibigay mula sa pagiging sakim - isang likas na ugali ng tao.

Ang Allah ay nagsabi:

“At inyong minamahal ang yaman nang nag-uumapaw na pagmamahal.” [Qur’an - 89:20] Ang Zakat ay nagpapalawig ng yaman at dinadagdagan ang Barakat (kasaganaan at tuloy-tuloy na kabutihan) nito. Ang Propeta (sas) ay nagsabi: “Ang kawanggawa ay hindi kailanman babawasan ang yaman, bagkus pinag-iibayo pa ito”.

Kaya ang Zakat ay isang paraan upang palawigin ang yaman, pinadadalisay ang kaluluwa laban sa pagiging gahaman, ganid at pagkamaramot. Nagpapakita ito ng tungkulin sa kapuwa Muslim - na ang mayayaman ay nakikiramay sa mga mahihirap at ang mahihirap ay minamahal ang mga mayayaman. Higit sa lahat, ang Zakat ay isang gawaing pagsamba na iniaalay sa Allah, isang pagtupad sa Kanyang kautusan at isang paraan upang makamit ang Kanyang kasiyahan.

4. As-Siyam:

Ang As-Siyam (pag-aayuno) tuwing buwan ng Ramadan ay ang pang-apat na haligi ng Islam. Sa pamamagitan ng pag-aayuno, ang lahat ng bahagi ng pagsamba ay nagkasama-sama.

Pinalalakas nito ang diwa ng pagsunod at ang pagnanais na tumupad. Ang pag-aayuno ay isang gawaing pagsamba at isang pamamaraan upang ilapit ang tao sa Allah, gawing pino ang pag-aasal, pagpipigil sa sarili, at iniwawasto ang pag-uugali. Ito ay isa ring paraan upang panatilihin ang takot sa Allah. Ang Allah ay nagsabi:

“O kayong nananampalataya, ang pag-aayuno ay ipinag-uutos sa inyo katulad ng ipinag-utos sa mga nauna sa inyo upang makamit ninyo ang pagkamaka-Diyos.” [Qur’an - 2:183]

Ang pag-aayuno ay ipinag-utos din sa mga naunang mga tao bilang pagpapakadalisay at tulong laban sa kahirapan sa buhay, sapagka’t ang pag-aayuno ay nangangailangan ng pagtitiis, at ang pagtitiis ay isa sa mga malakas na paraan upang makamit ang kaligayahan sa kabilang buhay.

Ang Allah ay nagsabi:

“At hanapin ang tulong (ng Allah) sa pamamagitan ng pagtitiis at pagdarasal.” [Qur’an, 2:45]

5. Hajj:

Ang Hajj ay siyang panlimang haligi ng Islam. Ang layunin nito ay katulad din ng ibang haligi ng Islam. Ang Hajj ay nagtuturo ng pagpipigil sa sarili, pagtitiis, pagbata sa gutom, pagtitiis sa kahirapan ng paglalakbay, iniiwan (pansamantala) ang pamilya at ibang makamundong bagay. Katulad ng Zakat, ang Hajj ay may bahaging pananalapi. Kaalinsabay ng pagdarasal, may bahagi din itong pisikal katulad ng Tawaf (pag-ikot sa Ka’aba ng pitong ulit), Saey at paglipat-lipat sa iba’t-ibang pook na kung saan ginagam-panan ang mga ritwal ng Hajj. Bahagi rin nito ay Talbiyah, Dhikr at iba pa. Kaya ang Hajj ay kinabibilangan ng gawaing pagsamba kasama ang pinansiyal, pisikal at ang mga bahaging may kinalaman sa pagdarasal. Kagaya ng pagdarasal nang sama-sama (kongregasyon), ang Hajj ay isa ring okasyong pinagtipon-tipon ang mga Muslim sa isang lugar at panahon na may isa pang katangian. Ang lahat ng Muslim ay may magkatulad na kasuotan kahit ano pa ang pagkakaiba ng lahi, bansa, wika, o uri. Ang Hajj, sa pangkalahatang pananaw nito, ay isang pagti-tipong kinabibilangan ng lahat ng pangkat ng Muslim na nanggaling sa iba’t ibang bansa at lahi upang dumalo sa isang malaking makabuluhang pagtitipon. Ang Sugo ng Allah, (sas) ay nagbigay ng kanyang talumpati sa pook ng Arafat upang ipahayag sa mga Muslim ang mensaheng mula sa kanyang Rubb, tumawag sa Kanya na maging kanyang saksi na tunay ngang ipinahayag niya ang Mensahe. Mayroong pinakamahusay na halimbawa ang mga Muslim sa katauhan ni Propeta Muhammad (sas). Isinasagawa ang Hajj bilang pagsunod sa kautusan ng Allah.

Nang matapos ni Ibrahim (Abraham) ang pagta- tayo ng Ka’bah, siya’y inutusan ng Allah na tawagan ang tao na isagawa ang Hajj. Ang Allah ay nagsabi:

“At ipahayag sa tao ang Hajj (pilgrimahe,) Sila’y darating sa iyo na nakayapak at sakay ng bawa’t kamelyo mula sa iba’t ibang malalayong pook.” [Qur’an 22:27]

Sinumang Muslim na ginagampanan ang limang haligi ng Islam nang may paniniwalang ang Allah ay kanyang Rubb, Islam ang kanyang pananam- palataya, si Muhammad ang kanyang Propeta at Sugo, at namatay na pinanghahawakan ang paniniwalang ito - makakamit niya ang minimit- hing kasiyahan ng Allah, at ang pagpasok sa Jannah (Paraiso). Subali’t ang sinumang tumupad sa mga haligi ng Islam nang walang pana-nampalataya, hindi ito makakatulong sa kanya, at hindi ito nakapaglalayo sa kanya sa parusang ipinangako ng Rubb kahit pa man din siya ay mukhang Muslim sa paningin ng tao.

ANG MGA HALIGI NG EEMAN (PANANAMPALATAYA)

Katulad ng naturan sa mga naunang pahina, ang unang haligi ng Eeman ay ang pagsaksi o pagpapahayag: La Ilaha Illallaah wa Muhammadan Rasullullaah (Walang tunay na diyos na dapat sambahin maliban sa Allah, at si Muhammad ay Sugo ng Allah). Ang pangalawang bahagi ng pagsaksing ito ay nangangailangan ng pagpapatunay sa katotohanang siya, si Propeta Muhammad (sas), ay isinugo ng Allah sa lahat ng tao, at kinakailangang patotohanan ang katapatan ng lahat ng kanyang binanggit, sundin siya at iwasan ang kanyang ipinagbabawal.

Ang pangunahin sa kanyang ipinag-uutos ay ang paniniwala sa Allah, sa Kanyang mga Angel, sa Kanyang mga Aklat, sa Kanyang mga Sugo, sa Huling Araw at sa Qadar.

1. Ang Paniniwala sa Allah:

Ang matatag na paniniwalang ang Allah ay malaya sa anumang kakulangan at Siya ay walang kailangan sa Kanyang mga nilikha. Ang Allah ay hindi ipinanganak at hindi rin nagka-anak. Siya ay sadyang malayo sa pagkakaroon ng asasa o anak. Nasa Kanya ang lahat ng katangiang sakdal. Kailangang paniwalaang ang Allah ay laging buhay, hindi kailanman nabibilang sa mga nagwawakas o naglalaho o namamatay. Siya ay laging may kamalayan sa lahat. Siya ang nagmamay-ari ng lahat. Dapat din nating pani-walaan na ang Allah ay bukod tangi at nag-iisa, walang katambal sa Ruboobiyah (pagka-Panginoon), sa Kanyang kabanalan, at walang sinumang maaaring makibahagi sa Kanyang mga pangalan at katangian. Tinatanggap lamang Niya ang tuwirang pagsamba sa Kanya. Walang anuman o sinuman sa Kanyang mga nilikha ang dapat tawagin (intermediaries) upang iparating ang pagsamba sa Kanya. (Halimbawa: ang pagtawag at pagsamba sa mga santo, santa, propeta, atbp.).

Tangan ng Allah ang panustos, buhay at kamatayan, pinsala at biyaya. Dinig Niya ang mga panalangin, tinutugon Niya ang mga nagsusumamo sa Kanya ng tulong. Ang lahat ng nilikha ay lagi nang kailangan Siya; habang Siya naman ay walang kailangan mula kaninuman. Ang paniniwala sa lahat na ito ay nagdudulot sa tao na umasa lamang sa tulong ng Allah at matakot lamang sa Kanya, dumulog sa Kanya na hindi na kailangan pang dumaan pa ng taga-pamagitan (intermediaries). Ang mga nilikha ng Allah ay walang kakayahang tumulong malibang pahintulutan ng Allah, ni hindi sila makapagbigay pinsala malibang pahintulutan ng Allah.

Ang pagsasabi ng iba na may maaaring mama-gitan, at dinadalaw ang mga libingan ng mga ito upang humingi ng tulong sa kanila, at tinatawag silang Awliya (mga paborito ng Allah) ay hindi lamang mga huwad na pag-aangkin kundi isang Shirk (pagbibigay katambal sa Allah-ang Laging Buhay, ang Makapangyarihan at Nakababatid ng lahat).

2. Paniniwala sa mga Anghel:

Ang mga Anghel ay bahagi ng di-nakikitang daigdig na ipinahayag ng Allah sa Kanyang Sugo na si Muhammad (sas). Ang mga Anghel ay mararangal na alipin ng Allah. Ang Allah ay nagsabi: “Hindi sila naghihimagsik laban sa Kanyang mga kautusan, at kanilang ginagampanan nang lubusan kung ano ang ipinag-uutos sa kanila.” [Qur’an - 66:6]

Nilikha ng Allah ang mga Anghel upang sambahin Siya, at binigyan ng mga tungkuling ginagampanan nang matapat katulad ng sinabi ng Allah sa Qur’an upang pabulaanan ang huwad na paniniwala ng ibang tao na ang mga Anghel ay mga tagapamagitan at mga anak ng Allah.

Sa dahilang nararapat maniwala sa pagkakaroon ng mga Anghel, nararapat ding maniwala sa ipinahayag ng Allah at sa sinabi ni Muhammad (sas) tungkol sa kanila. Isa sa kanila ay si Anghel Jibril (Gabriel), ang nagdala ng Pahayag sa mga Sugo ng Allah.

Kabilang sa mga Anghel ay mga tagatala ng mga gawa ng tao na ilalahad sa kanila sa Araw ng Pagbabangong-Muli. Sa Araw na makikita ng tao ang talaan ng kanyang mga gawa at hindi mapapasubalian o maitatatwa ang nilalaman nito. At kapag may magtatatwa sa anumang kanyang gawa, ang sarili niyang katawan, (kamay, mata, paa, bibig, atbp.) ang sasaksi laban sa kanya.

3. Paniniwala sa mga Banal na Kasulatan:

Ang paniniwala sa mga Banal na Aklat ay isa sa mga haligi ng pananampalataya. Kinakailangang paniwalaan ang mga ito bilang mga ipinahayag at ipinadala ng Allah. Ang paniniwala sa mga kapahayagan ay may dalawang antas: pangkalahatan at partikular. Ang pangkalahatan ay pani-niwala sa lahat ng mga kapahayagang ipinadala noon sa alinmang Sugo ng Allah; maging kilala sa pangalan o hindi. Sa partikular na paniniwala naman, kailangan tayong maniwala sa lahat ng kapahayagang binabanggit sa Qur’an. Ang mga ito ay lima:

1. Ang Qur’an, ang aklat na ipinadala kay Muhammad (sas).

2. Ang Tawrat (Torah), na ipinadala kay Musa (Moises).

3. Ang Injeel (Ebanghelyo) na ipinadala kay Isa (Hesus).

4. Ang Zaboor (Salmo) na ipinadala kay Dawood (David).

5. Ang Suhof (Kalatas) na ipinadala kay Ibrahim (Abraham).

Batid natin na kinakailangang maniwala sa mga naturang Aklat. Subali’t kailangang bang maniwala sa mga Aklat na nakakalat sa ngayon? Magkatulad ba ang mga nakikitang Aklat ngayon sa mga kapahayagang ipinadala noon sa mga Propeta ng Allah? Ito ay mga pangkalahatang katanungan. Bagama’t ang mga naturang Aklat sa ngayon na nauna sa Qur’an ay maaaring kinapapalooban ng ilang bahagi ng mga orihinal na teksto, ang mga ito ay hindi na mapapanaligan dahil sa mga sumusunod:

1. Ang mga orihinal na teksto ng mga naturang mga Aklat ay wala na sa ngayon. Ang tanging nalalabi sa ngayon ay mga salin lamang na kinapapalooban ng mga kuro-kuro ng tagasalin, at ang mga pagpapaliwanag nila ay naihalo.

2. Ang mga orihinal na teksto ng mga naturang Aklat ay hindi naisulat sa panahon ng Propeta, bagkus naisulat mga ilang daang taon matapos ang kanilang panahon. Ito ay tinipon mula sa mga ulat ng mga tagasunod ng Sugo katulad ng nangyari sa Ebanghelyo (ni Hesus). Ang orihinal na teksto mismo ay nawala, at tinipong muli, mula sa mga salaysay at kuwento atbp. Gayundin ang nangyari sa Torah (ni Moises).

3. Ang mga naunang Aklat ay hindi isinulat para sa kabuuang sangkatauhan, bagkus ang bawa’t Aklat ay ipinadala sa partikular na bansa o lahi, sapagka’t ang banal na Mensahe ay hindi pa lubusan sa mga panahong iyon.

4. Ang mga wika ng kasulatan ay binago o naging lipas na. Kahit man nanatili pa sa ngayon ang orihinal na kasulatan, hindi malayong wala ng taong maaaring makabasa sa wikang ginamit. Samakatuwid, walang katuturan ang Aklat kung hindi naman maintindihan ang teksto nito. Sa teksto naman ng Qur’an, ito ay nananatili sa wikang ipinahayag kay Propeta Muhammad (SAS).

Taglay ng Qur’an ang pagka-orihinal at pagkatotoo sa mga sumusunod na dahilan:

1. Ang Allah mismo ang nangako na pangangalagaan ang Qur’an. Siya ay nagsabi:

“Kami ang Siyang nagpadala ng Dhikr (Qur’an) at pangangalagaan Namin ito.” [Qur’an 15:9]

2. Ang Qur’an ay naisulat noong nabubuhay pa ang Propeta (sas). Sa tuwinang may talata o kabanatang ipinahahayag, sinasabi ito ng Sugo sa kanyang iskriba at iniuutos na ilagay sa kabanata na kung saan ito nabibilang. Bukod pa rito, marami sa mga kasamahan ng Propeta ang nagsaulo ng Qur’an, at batid ang mga pangyayaring nakapaligid sa pagkapahayag ng mga talata o kabanata. Ang lahat ng impor-masyong ito ay tinipon sa mga di-mapapa-subaliang mga kasulatan.

3. Si Anghel Jibril (Gabriel) ay lagi nang nirerepaso ang Qur’an sa Propeta (sas) minsan sa isang taon. Sa huling taon ng kanyang buhay, kanyang binigkas nang saulado ang buong Qur’an nang dalawang ulit bilang pagrepasong kasama si Anghel Jibril.

4. Ang mga kasama ng Propeta ay itinalaga sa sarili ang pagsasaulo ng Qur’an. Kaya naman, walang sinumang makapagbabago ng anuman sa Qur’an na hindi mapapansin kaagad ng mga nakakasaulo nito.

5. Ang wikang ginamit sa pagkapahayag ng Qur’an ay nananatili pa rin hanggang sa ngayon. Kaya naman, sinumang nakababasa ng Qur’an ay madaling maunawaan ang nilalaman at ang kahalagahan ng teksto nito.

6. Inihiwalay ng mga paham ang kanilang pagpapaliwanag sa teksto ng Qur’an upang panatilihin ang kadalisayan nito.

Mayroon pang mahalagang katibayan ang pagka-orihinal ng Qur’an. Kung titipunin ang ilang kopya (sipi) ng Qur’an mula sa mga bansang Arabo o ibang lahi, ito ay magka- katulad. Ang mga nagsaulo ng Qur’an ang makapagpapatunay nito.

7. Ang Qur’an ang siyang panghuling Aklat na ipinahayag sa panghuli sa mga Sugo. Ito ang dahilan kung bakit ito ay pinangangalagaan. Kung halimbawang ito ay nabago, maiiwan ang taong walang dalisay na Aklat bilang batayan. Ang walang-hanggang kaalaman ng Allah at Kanyang Habag ang siyang dahilan upang hindi Niya pabayaan ang Kanyang mga nilikha, o hayaan sila sa kanilang kakatwang haka-haka, at pagsuray sa dilim ng kamangmangan at pagkaligaw.

4. Paniniwala sa mga Sugo:

Ang paniniwala sa mga Sugo ay isang haligi ng pananampalataya. Ito ay hindi nangangahulugang kilalanin ang ilang mga Sugo at itakwil naman ang iba. Bagkus, isang tungkuling paniwalaan silang lahat kilala man o hindi ang kanilang mga pangalan. Ang mga pangalan ng Sugong binanggit sa Qur’an ay nararapat na kilalanin. Ginawang tungkulin ng Allah na kilalanin silang lahat - sapagka’t sila ay katulad ng mga kadenang kabit-kabit sa isa’t isa. Bawa’t isa sa kanila ay ginampanan ang mensaheng ibinigay sa Sugong nauna sa kanya, hanggang sa ang Allah ay ipinadala si Propeta Muhammad (SAS) bilang huling Sugo kung kanino winakasan ang kanilang kadena. Ang sinumang kumikilala sa ilan sa mga Sugo at itinatakwil ang iba ay pinutol ang kanilang kawing.

Binanggit ng Qur’an ang pangalan ng dalawampu’t limang Sugo: Ang Allah ay nagsabi:

“....at (Kami ay nagpadala ng) mga Sugo na Aming binanggit sa iyo noon, at ang ilan sa kanila ay hindi Namin binanggit sa iyo.” [Qur’an 4:164]

Ang paniniwala sa mga Sugo ay hindi maaaring kaligtaan sapagka’t imposibleng malaman ang Mensahe ng Allah kung walang mga Sugo - dahil sila ang nagbigay ng Kanyang Mensahe. Isang tungkuling paniwalaan sila nang walang pagtatangi.

At tungkol naman sa pribilehiyong ibinigay kay Muhammad (sas) na kung saan siya nakilala, ito ang mga sumusunod:

a. Ang mga naunang Sugo sa kanya ay ipinadala sa kani-kanilang partikular na bansa. Sa kabilang dako, si Muhammad (SAS) ay ipina- dala sa lahat ng sangkatauhan sapagka’t hindi na siya susundan pa ng sinumang Propeta o Sugo.

b. Ang mga aral ng mga naunang Propeta at ang tanda ng kanilang pagkatotoo ay naglahong kasama nila. Ang katibayan ng pagkatotoo ni Propeta Muhammad ay nananatili at patuloy na manananatili hanggang sa katapusan ng panahon. Ang kanyang mga aral ay naalagaan sa mga aklat na nananatiling bukas at lantad sa madla.

k. Ang Mensahe ni Propeta Muhammad (sas) ay sakop ang mga mensahe ng mga Sugong nauna sa kanya. Ang mensahe at aral ng mga Sugo ay katulad ng palasyong pinagtulungang itinayo ng tao na ang bawa’t isa ay itinayo ang bahagi nito, at si Muhammad (sas) ay tinapos ang kabuuang palasyo.

5. Ang Paniniwala sa Huling Araw:

Ang paniniwalang ito ay kailangang manalig sa:

1. Paniniwalang ang mundo at ang nilalaman nito ay may katapusan.

2. Ang Allah - ang Kataas-taasan, ay ibabangon Niyang muli ang lahat ng nilalang.

3. Ang tao ay mananagot sa kani-kanilang mga gawa. Sinumang gumawa ng mabuti ay sa ikabubuti niya, at sinumang gumawa ng masama ay sa ikasasama niya. Ang bawa’t isa ay mananagot sa kanyang sariling gawa.

4. Ang mga gawa ng tao ay naitala at kanilang matutunghayan ito sa Araw ng Paghuhukom.

5. Ang Muslim ay tatanggapin sa Jannah (Paraiso) sa bandang huli (matapos siyang gantimpalaan o patawarin o kaya’y matapos parusahan sa kanyang mga kasalanan kung sakali mang nakahihigit ang bigat ng kanyang kasalanan kaysa kabutihan), at ang mga di-nananam-palataya ay itatapon sa Apoy ng Impiyerno.

Magkagayon, maliwanag na ang kamatayan ay hindi katapusan ng buhay, bagkus isang guhit sa pagitan ng maikling pansamantalang-buhay at ang buhay na walang-hanggan. Subali’t ang lahat ba ng tao ay may magkakatulad na buhay? Katiyakang hindi! Hindi sila magkatulad. Silang sumusunod sa Allah ay tiyak na gagantimpalaan at silang sumusuway sa Kanya ay parurusahan. Naaayon lamang sa talino ng tao ang paniniwala sa Huling Araw - sapagka’t ang bunga ng gawain ng tao sa daigdig na ito ay maaaring makita o hindi. Tanong!. Ang mundo bang ito ay matatapos nang gayon na lamang? Ang nang-api ba ay makakatakas sa kanyang pang-aapi, samantalang ang naapi ay maiiwang walang proteksiyon? Ang ganitong kalagayan ay salungat sa talino at sadyang di-makatarungan. Kaya naman, ang katarungan ay hindi maaaring kaligtaan, subali’t hindi sa daigdig na ito bagkus sa daigdig na darating.

Ang mga di-mapapasubaliang mga aral ng Propeta hinggil sa daigdig na darating ay sapat na upang pagtibayin ang katotohanang ito. Ang pinakabuod na layunin ng paniniwala sa Araw ng Pagbabangong-Muli ay upang mangganyak sa mga nananampalataya na magsumikap nang husto upang gumawa ng mabubuting gawa, pigilin ang iba sa paggawa ng masama at pagsuway, at ang bunga ng mga pagsubok at kahirapan sa daigdig na ito ay maliwanag na makikita sa kabilang buhay.

6. Ang Paniniwala sa Al-Qadar:

Ang paniniwala sa Al-Qadar ay isa sa mga pinakabuod na saligan ng Islam. Hindi tatang-gapin ng Allah ang sinuman hanggang sa siya ay maniwala sa Al-Qadar, kahit na siya ay mag-ayuno, mag-dasal, at mag-angkin na siya ay Muslim - sapagka’t hindi niya pinanatili ang matatag na paniniwala sa Allah.

Sinumang hindi naniniwala sa Al-Qadar ay nagpapahiwatig lamang na ang Allah ay walang kakayahan at kapangyarihan na hindi Niya batid kung ano ang nangyayari sa sangdaigdigan. Ang ganitong katangian ay hindi nababagay sa isang Diyos; sapagka’t ang ilan sa mga likas na katangian ng Allah ay ang Laging Buhay, ang Nagbibigay Panustos at Nagpapanatili sa Kanyang mga nilikha, ang Makapangyarihan, ang Nakakarinig ng lahat, ang Nakakakita ng lahat, at iba pang mga katangiang kasakdalan. Ang di-paniniwala sa Al-Qadar ay pagtakwil sa Allah at sa lahat ng Kanyang katangiang perpekto. Sadyang malayo ang Allah sa anumang kakulangan.

Ang Paniniwala sa Al-Qadar ay kinakailangang manalig sa mga sumusunod:

a) Batid ng Allah ang lahat ng bagay at naitala na ito bago pa Niya nilikha.

b) Kapag ninais ng Allah na mangyari ang anuman, Kanya lamang sasabihin: “Maging at mangyayari na”. Kung nanaisin ng Allah na lumikha ng anuman, ito ay mangyayari, at kung hindi niya nanaisin ito ay hindi kailanman mangyayari.

k) Lahat ng nananatili, bukod sa Allah, ay mga nilikha lamang Niya - maging ito ay mabuti o masama, at Kanyang nilikha ang anuman sa isang matalinong layuning batid Niya. Magkagayon, walang anumang lilitaw dito sa mundo nang walang matatalinong layunin. Ang Allah ang Nakababatid ng lahat, ang Maalam.

d) Walang mangyayari o magaganap dito sa mundo malibang naisin at pahintulutan ng Allah. Ang Allah ay may kakayahang pigilin ang anumang ayaw Niyang pahintulutang mangyari. Magkagayunman, dapat isaisip na ito ay hindi nangangahulugan ng pagsang-ayon ng Allah sa lahat ng nangyayari. Halimbawa ang Allah ay hindi sumasang-ayon sa di-pananampa-lataya, ni hindi Niya ipinag-utos sa tao ang paggawa ng kasuklam-suklam, ni hindi Niya minamahal ang kasamaan. Sa katunayan, hindi Niya pinipigil na mangyari ang mga ito dahil sa isang matalinong layuning nababatid Niya. Ang layunin ng paniniwala sa Al-Qadar ay binibigyan ang tao ng kakayahang gumawa ng mabuti dahil sa kanyang kaalamang ang buhay at kamatayan ay nasa kamay ng Allah - ang Kataas-taasan.

Kaya naman, walang sinumang may kakayahang pahabain o paikliin ang kanyang buhay maging isang saglit lamang. Kapag dumating na ang kanyang takdang oras, walang sinumang makapagpipigil nito.

Ang Allah ay nagsabi:

“At kapag dumating na ang kanilang takdang oras, hindi sila maaantala ng isang sandali, ni hindi sila maaaring magpauna.” [Qur’an 7:34]

Ang paniniwalang ito ay nagbibigay sa tao ng katiwasayan at kasiyahan kapag batid niyang walang mangyayari sa kanya maliban sa naitalaga na sa kanya. Kung lahat ng tao ay magkatipon-tipon upang pigilin ito, hindi nila ito makakayang gawin, ni hindi nila maibibigay kung ano ang ipagkait ng Allah. At sa dahilang batid ng tao na ang kanyang tungkulin ay magsikap hanapin ang lahat ng pinahi-hintulutang paraan upang makuha ang kanyang ikabubuhay, batid din niya na ang bunga ng kanyang pagsisikap ay nasa kamay ng Allah.

Sa mga naunang usaping ating tinalakay na kung saan dapat maniwala, may mga bagay na hindi nakikita o nahahawakan, ni hindi natin kayang ipaliwanag. Ano ang ating masasabi hinggil sa mga bagay na ito?

Ang Paniniwala sa Al-Ghaib (Di-Nakikita)

Ang paniniwala sa Al-Ghaib ay isa rin sa mga pangunahing paniniwala sa Islam. Ginawaran tayo ng Allah ng kakayahang maniwala dito. Ang tao ay hindi kayang tarukin ang diwa ng Allah, ang Kanyang kalikasan o katangian sa pamamagitan ng kanyang pang-unawa, ni hindi niya mailarawan sa kanyang kaisipan. Subali’t nakikita niya ang bunga ng pananatili ng Allah, at ang Kanyang pamamahala sa sanlibutan. Isa sa mga dakilang biyayang ipinagkaloob ng Allah ay ang pagbibigay sa tao ng kakayahang maniwala sa Al-Ghaib.

Isa sa mga bagay tungkol sa Al-Ghaib na kung saan tayo’y likas na naniniwala kahit hindi malirip ang kanilang kalikasan ay ang kaluluwa. Kung ang paniniwala sa Al-Ghaib ay hindi matatamo, ang tao ay mawawalan ng maraming pangunahing paniniwala sa kanyang pananampalataya. Mawawalan siya ng paniniwala sa Allah, sa kanyang mga Anghel, sa Huling Araw at iba pang bagay na Al-Ghaib. Ang paniniwala sa Al-Ghaib ay sadyang mahalaga na itinuturing ng Allah na isa sa mga natatanging katangian ng mga taong may takot sa Allah. Ang Allah ay nagsabi:

“Ito ang Aklat (Qur’an). Walang alinlangan, naririto ang tunay na patnubay sa mga may takot sa Diyos. Na naniniwala sa Al-Ghaib, nagdarasal, at gumu- gugol mula sa Aming ipinagkaloob sa kanila.” [Qur’an 2:2-3]

Sapat nang dahilan sa atin ang maniwala sa Al-Ghaib dahil ang Allah, ang Kataas-taasan, ay Siya mismo ang nagsabi sa atin tungkol dito sa pamamagitan ng Kanyang Sugo (SAS). Samakatuwid, sinumang di-naniniwala sa Al-Ghaib ay itinatakwil ang Allah at ang Kanyang mga Sugo (SAS).

ANG SHARI’AH AT ANG DEEN

Ang Shari'ah ay bahagi ng Deen (Panuntunan ng Buhay). Ang pagganap nito ay isang Ibadah (Pagsamba). Ang Ibadah ay nagpapakita ng pagkamasunurin sa Allah sa pamamagitan ng pagsunod sa Kanyang mga kautusan at pag-iwas sa Kanyang ipinagbabawal.

Inuutusan tayo ng Allah na tumupad sa ipinadala Niya sa atin at tahakin ang tamang landas. Siya ay nagsabi:

“At (iyong sabihin O Mohammad) ito ang Aking landas tungo sa matuwid, kaya’t sundan ito, at huwag sundan ang ibang landas nang hindi nila kayo mailayo sa Kanyang landas.” [Qur’an - 6: 153] Maliwanag na ipinakita ng Allah sa Kanyang Aklat ang lahat ng kailangan ng sangkatauhan. Ito ay binigyang kahulugan at lubusang ipinaliwanag ng Kanyang Sugo (sas). Ang lahat ng mga ito ay iningatan at maaaring basahin sa lahat ng panahon at lugar.

Ang pinakalayunin ng Islam ay upang panatilihin ang mga sumusunod:

a) Ang Deen (Panuntunan ng Buhay)

Nagtakda ang Allah ng mga batas at panuntunan, nagpadala ng mga Sugo, at nagpahayag ng Kanyang mga Aklat upang panatilihin ang Deen, at bantayan ito laban sa anumang pagbabago, at ialay ang lahat ng pagsamba sa Allah lamang. Kanyang ipinag-utos ang Jihad (pakikibaka dahil sa Allah) upang panatilihing mangibabaw ang Kanyang Salita, at upang alisin ang hadlang na nagpipigil sa tao sa pagsamba sa kanilang Rubb.

b) Ang Talino

Ipinagbabawal ng Islam ang lahat ng sumisira sa pag-iisip maging ito ay pagkain, inumin o anu-paman. Ang Allah ay nagsabi:

“Katotohanan, ang alak, sugal, (pagsamba at pag-aalay sa) diyus-diyusan, at pakikipagsapalaran sa pamamagitan ng palaso ay mga kasuklam-suklam na gawain ni Satanas.” [Qur’an, 5:90]

k) Ang Tao

Ipinagbabawal din ng Islam ang lahat ng bagay na nakakasira sa tao. Ang tao ay hindi pinahihin- tulutang saktan ang sarili o magpakamatay. Ang pananakit sa iba ay ipinagbabawal din, at gayundin ang pagpatay sa iba o pagbibigay ng anumang nakapagpapahina sa katawan ng iba. Kaya naman ang pagpataw ng parusa sa pagpatay ng kapwa ay itinakda upang ipagtanggol ang buhay ng tao. Ang pagkitil sa buhay ng kriminal ay higit na mabuti kaysa iligtas ang buhay niya nang wala na siyang pagkakataon pang pumatay ng iba. Walang katuturan ang pagpapakita ng habag sa mamamatay-tao, at inaalisan ng awa ang naging biktima. (halimbawa ang pamilya ng biktima).

d) Ang Ari-arian.

Ang paghahanap-buhay at pagsisikap na magka- roon ng sariling pagkakitaan ay pinahihintulutan at maging ang pagpapanatili sa mga ito. Ang pagwaldas ng yaman at ang labis na paggugol kahit na sa mga pinahihintulutang bagay ay ipinagbabawal sa Islam. Ang Allah ay nagsabi:

“....At kumain at uminom subali’t huwag mag-aksaya...” [Qur’an - 7:31]

Ipinagbabawal sa kaninuman ang mag-abuso maging sa sariling yaman. Hindi pinahihintulutan ang sinuman na kunin ang ari-arian ng iba nang walang pahintulot. Ipinagbabawal ang pagkamkam ng ari-arian ng iba. Sa ganitong kadahilanan kung bakit dapat putulin ang kamay ng isang magnanakaw bilang parusa. Gayundin naman, ang patubuan ay ipinagbabawal upang iligtas ang ari-arian ng tao laban sa pagmamalabis at pagsa-samantala.

e) Ang Dangal

Iniingatan ng Islam ang dangal ng tao, at ipinagbabawal ang paninirang-puri o pang-aabuso ng dangal o karangalan ng iba. Magkagayon, pinanatili ng Islam ang karapatan ng tao upang ipagtanggol ang kanilang dangal, at gawin itong ligtas. Ang pang-abuso nito ay may nakalaang kaparusahan. Matapos nating suriin ang naturang limang bagay na nais panatilihin ng Islam, kailangan nating malaman ang mga batayan ng Shari’ah na kung saan kinuha ang mga batas at panuntunan.

ANG MGA BATAYAN NG SHARI’AH

Ang batayan ng Shari’ah ay Qur’an at ang Sunnah ng Sugo (sas) na nagsisilbing pagpapaliwanag ng Qur’an. Ang mga paham ay nagbigay ng malaking pagsisikap para sa pagkuha ng mga panuntunan mula sa dalawang dakilang batayang ito. Sa dahilang ang Shari’ah Islamiko ay siyang panghuli sa lahat ng banal na batas, ito ay may layuning iakma sa bawa’t panahon at pook. Kaya naman, ang mga pasiyang pambatas na hininuha ng mga mambabatas ay hindi magkatulad, sapagka’t ang kanilang kapasiyahan ay nakabatay sa kanilang pang-unawa sa mga teksto. Ang mga hininuhang pasiya ay tinatawag na Al-Fiqh - o hurisprudensiya, na tinipon ng iba’t ibang Imam (mga pinunong paham na Muslim). May apat na kilalang Madhahibs, o uri ng mga mambabatas na itinatag ng iba’t ibang Imam o paham na ang mga aral ay kumalat at sinunod ng maraming mag-aaral. Ang apat na mambabatas ay:

a) Al-Hanafi madth’hab, ni Imam Abu Hanifa.

b) Ash Shafiee, ni Imam Muhammad bin Idrees Ash Shafi’ee.

k) Al Malikee, ni Imam Malik bin Anas.

d) Al Hanbali, ni Imam Ahmad bin Hanbal.

Ang sinumang hindi kayang unawain o mahulo ang mga pasiya mula sa Aklat at Sunnah, ay maaaring sumangguni sa sinumang mapapanaligang maalam na kilala sa kanyang tama at matibay na pananalig sa pagganap sa Ahlus - Sunnah wal - Jama’ah. (Pagganap sa Islam ayon sa pagkakaunawa ng Propeta (sas) at ng kanyang mga Sahaba (kasama).

Ang Jihad:

Upang panatilihin ang Islam, at ibahagi ito sa tao, at upang alisin ang sagabal sa landas nito, itinakda ng Allah ang Jihad bilang pinahihintulutang institusyon o paglalaban. Inaalis din ng Jihad ang tao mula sa mga taong umaalipin sa kanila, at mula sa pagyuko’t pagsuko sa kapwa tao. Gayundin upang pigilin sila sa pagsamba sa mga patay, puno, bato at iba pang idolo, at dalhin sila sa pagsunod lamang sa Allah mula sa dilim ng kamangmangan na pinagkaitan ng liwanag ng katotohanan. Sa madaling salita, ang Jihad ay pinahihintulutan upang tulungan ang tao para ilayo siya sa pagsamba sa kapwa tao tungo sa pagsamba sa kanyang Rubb, at alisin sa kanila ang kagipitan sa mundong ito tungo sa isang kasaganaan sa daigdig na darating.

Matapos mabasa ang mga panuntunan ng Islam, ating mapapagtantong isang tungkulin sa atin bilang tao o sambayanan na tupdin itong lahat.

ANG MGA TUNGKULING INIATAS SA BAWA’T TAO

Bawa’t isa sa sambayanan ay may karapatan, at siya’y binigyan ng mga tungkulin. Sa maikling salita, ang mga karapatang itinakda sa bawa’t isa ay apat:

1) Ang karapatan ng Allah.

2) Ang pansariling karapatan ng tao.

3) Ang karapatan ng kapwa tao.

4) Ang karapatan ng mga nilikha, at ang lahat na nasa kamay ng tao na pinahihintulutang gamitin o pagyamanin.

Isang tungkulin ng bawa’t tunay na Muslim na malaman ang apat na karapatang ito - at tupdin nang matapat at mataimtim. Ang Shari’ah ay isa-isang binigyan ng maliwanag na kahulugan ang apat na karapatang ito, at itinuro sa tao ang mga pamamaraan upang tupdin ang mga ito sa layuning isa man sa kanila’y hindi makaligtaan ayon sa kakayahan ng tao.

Ang mga Karapatan ng Allah

Ang pang-una sa mga karapatan ng Allah ay paniniwala sa Kanya bilang tanging tunay na Diyos na may tanging karapatan sa pagsamba. Na huwag magtambal sa Kanya o magkaroon ng ibang diyos o panginoon bukod pa sa Kanya. Ang karapatang ito ay maaaring tupdin sa paniniwala sa Kalimah na nangangahulugang: La Ilaha Illallaah (Walang tunay na diyos na dapat pag-ukulan ng pagsamba maliban sa Allah) katulad ng naipaliwanag sa mga unang pahina.

Ang pangalawa sa mga karapatan ng Allah ay ganap na pagsuko sa katotohanan at patnubay na nagmula sa Kanya sa pamamagitan ng pagsunod sa Kanyang Sugo (sas). Ito ang kahulugan ng Muhammadan Rasul-lullaah (Muhammad ay Sugo ng Allah), ang panga-lawang pagpapahayag ng pananampalataya.

Ang pangatlo sa mga karapatan ng Allah ay pagsunod sa Kanya sa pamamagitan ng pagtupad sa Kanyang mga batas na malinaw na nakasaad sa Kanyang Aklat, at ipinaliwanag ng Sunnah (mga winika, ginawa at pinahintulutan) ng Sugo ng Allah (sas).

Ang pang-apat sa mga karapatan ng Allah ay pagtupad ng tao sa mga naturang tungkulin na iniatas ng Allah sa kanya. Ang bawa’t isa ay dapat isakripisyo ang sarili at maging ang karapatan ng kanyang kapwa tao para sa karapatang ito. Halimbawa, kapag ang isang Muslim ay nag-aalay ng pagdarasal o pag-aayuno, siya ay katunayang nagsasakripisyo nang marami sa kanyang pangangailangan. Gigising siya nang maaga sa umaga upang magsagawa ng ablusiyon (wudhu) para sa bukang-liwayway na pagdarasal. Kanyang iniiwan ang marami sa kanyang mahahalagang trabaho, maraming ulit sa loob ng maghapon at magdamag, upang tupdin lamang ang kanyang pagdarasal. Pinipigil ang sariling kumain o uminom upang mag-ayuno sa buong buwan ng Ramadan. Ang Muslim ay unang binibigyan ng halaga ang pagmamahal sa Allah kaysa sa pagmamahal sa kayamanan sa tuwing siya’y magbibigay ng Zakat. Tinitiis niya ang kahirapan ng paglalakbay at iniiwan ang mahal sa buhay at negosyo, at gumugugol mula sa kanyang yaman upang magsagawa ng Hajj. Isinasakripisyo din ang kanyang kayamanan at buhay sa Jihad para sa landas ng Allah lamang. Bukod pa rito, isinasakripisyo ng Muslim ang marami sa kanyang yaman, (halimbawa - sa pag-aalay ng hayop at gayundin ang paggugol sa kawanggawa.)

Sa kabilang dako, nagtakda ang Allah ng mga hang- ganan sa pagsagawa ng Kanyang karapatan upang hindi mabigatan ang Kanyang mga alipin. Bilang halimbawa ang pagdarasal, hindi nagbibigay ng hirap ang Allah sa pagsagawa nito ng Kanyang alipin. Kung walang tubig o kung ang tao ay may sakit, maaari siyang magsagawa ng Tayammum (ang paggamit ng malinis na lupa o buhangin sa pagpapakadalisay bago magsagawa ng Salaah). Maaaring paikliin ang ilan sa mga itinakdang pagdarasal kapag naglalakbay. Kapag ang tao ay may sakit, maaari siyang magdasal nang nakaupo o nakahiga. Ang pagbabasa ng mga talata o kabanata sa Qur’an ay hindi kinakailangan maging mahaba. Kung hindi nagmamadali, maaari siyang magbasa ng mahahabang kabanata tulad ng Al-Bakarah, Al-Imran, An-Nisa o alin pa man. Hindi pinahihintulutan sa Imam na namumuno sa pagdarasal na pahabain ang pagdarasal sa pagbasa ng mahahabang kabanata sapagka’t may mga may sakit o mahihina ang katawan na dapat isaalang-alang.

Mahal ng Allah ang Kanyang mga aliping nagsasagawa ng karagdagang pagdarasal pagkatapos ng itinakdang dasal, subali’t hindi sa puntong pagkaitan sila ng tulog at pahinga o paglisan sa hanapbuhay, ni hindi dumating sa puntong mapapabayaan ang sariling karapatan o ng karapatan ng ibang alipin ng Allah.

Maraming salamat...

islamcocg

1
6856
تعليقات (0)